Στη σωματική ψυχοθεραπεία βάθους δεν υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα...

Κάθε συναίσθημα έχει λόγο ύπαρξης και μεταφέρει πληροφορίες για την ιστορία, τις ανάγκες και τις εμπειρίες

του ανθρώπου που το βιώνει...

​

Το ζητούμενο δεν είναι να κρίνεις τα συναισθήματά σου ως σωστά ή λάθος, αλλά να μπορείς να αναγνωρίζεις πότε προέρχονται από παλιά παιδικά βιώματα και πότε αποτελούν αυθεντική ανταπόκριση στο εδώ και τώρα της ζωής σου.

 

Κατά τα πρώτα περίπου τρεισήμισι χρόνια της ζωής, διαμορφώνεται ο βασικός τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου, τους άλλους και τον κόσμο. Οι εμπειρίες αυτής της περιόδου δεν αποτυπώνονται μόνο σαν αναμνήσεις. Καταγράφονται στο σώμα, στο νευρικό σύστημα και στον τρόπο που αγαπάς, φοβάσαι, θυμώνεις, πενθείς και αναζητάς ασφάλεια.

 

Όταν μια σημερινή εμπειρία αγγίζει ένα παλιό βιωματικό ίχνος, ενεργοποιείται αυτόματα παλαιότερο συναισθηματικό υλικό.

Τότε δεν αντιδράς μόνο σε αυτό που συμβαίνει τώρα, αλλά και σε κάτι που συνέβη τότε...

 

Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται παλινδρόμηση και αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς άμυνας που

περιέγραψε ο Φρόιντ. Στην παλινδρόμηση, το σώμα, το συναίσθημα και ο ψυχισμός επιστρέφουν προσωρινά σε έναν

παλαιότερο τρόπο οργάνωσης της εμπειρίας...

​

Έτσι, ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σαράντα, πενήντα ή εβδομήντα ετών και να βιώνει τον ίδιο φόβο, την ίδια εγκατάλειψη,

την ίδια αδυναμία ή τον ίδιο θυμό που ένιωθε ως μικρό παιδί. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάνει κάτι λάθος. Σημαίνει ότι ένα παλιό κομμάτι της ιστορίας του ζητά να αναγνωριστεί.

Η θεραπευτική εργασία δεν επιδιώκει να εξαφανίσει αυτό το παιδικό κομμάτι. Αντίθετα, επιδιώκει να το γνωρίσει, να το σεβαστεί και να του δώσει χώρο να εκφραστεί με ασφάλεια. Παράλληλα, ενισχύει την παρουσία του ενήλικου εαυτού.

 

Ο ενήλικος εαυτός μπορεί να αναγνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει σήμερα και σε αυτό που ενεργοποιείται από το παρελθόν. Μπορεί να παρατηρεί το παιδικό συναίσθημα χωρίς να χάνεται μέσα σε αυτό, να το ακούει χωρίς να ταυτίζεται ολοκληρωτικά μαζί του και να το πλαισιώνει χωρίς να το απορρίπτει.

 

Σταδιακά αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι ορισμένες φορές δεν θυμώνεις μόνο με κάτι που συνέβη σήμερα, αλλά και με κάτι πολύ παλαιότερο. Δεν φοβάσαι μόνο μια παρούσα κατάσταση, αλλά και μια παλιά εμπειρία που ξυπνά μέσα σου. Δεν πενθείς μόνο μια σημερινή απώλεια, αλλά αγγίζεις ταυτόχρονα και παλαιότερες απώλειες που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ.

 

Η σωματική ψυχοθεραπεία βάθους σε βοηθά να διακρίνεις αυτές τις δύο πραγματικότητες. Να αναγνωρίζεις το παιδικό συναίσθημα όταν εμφανίζεται, να του επιτρέπεις να εκφράζεται με ασφάλεια και σεβασμό και ταυτόχρονα να παραμένεις σε επαφή με τον ενήλικο εαυτό σου, ο οποίος μπορεί να το κατανοεί, να το εμπεριέχει και να το πλαισιώνει...

 

Δεν θεραπεύεσαι πολεμώντας το παιδικό σου κομμάτι...

Θεραπεύεσαι όταν ο ενήλικος εαυτός σου αποκτά τη δυνατότητα να το συναντήσει, να το ακούσει και

να το συνοδεύσει στο εδώ και τώρα της ζωής σου...