Η ψυχοθεραπεία, όπως τη βιώνω και την ασκώ, δεν είναι μια διαδικασία διόρθωσης, είναι μια διαδικασία επιστροφής…

Επιστροφής στο σώμα…

Στην αλήθεια…

Στην ικανότητα να σχετιζόμαστε χωρίς να χανόμαστε.

 

Στον σύγχρονο άνθρωπο, το σώμα συχνά μένει πίσω. Μαθαίνουμε να λειτουργούμε με το μυαλό, να ερμηνεύουμε, να εξηγούμε, να αναλύουμε. Όμως το σώμα κρατά την ιστορία μας πολύ πριν αποκτήσει λόγια. Κρατά τις πρώτες εμπειρίες ασφάλειας ή απουσίας της, τις ματαιώσεις, τις προσαρμογές, τις άμυνες που χρειάστηκε να αναπτύξουμε για να επιβιώσουμε.

 

Η Ραϊχική Σωματική Ψυχοθεραπεία και η Ανάλυση του Χαρακτήρα στηρίζονται σε αυτήν ακριβώς την κατανόηση: ότι ο χαρακτήρας δεν είναι ελάττωμα, είναι η έξυπνη λύση που βρήκε κάποτε το σώμα για να αντέξει. Οι μυϊκές θωρακίσεις, οι στάσεις, η αναπνοή, ο τόνος της φωνής, δεν είναι τυχαία. Είναι αποτυπώματα ιστορίας.

 

Στη θεραπευτική διαδικασία, δεν προσπαθούμε να «σπάσουμε» αυτές τις άμυνες. Τις προσεγγίζουμε με σεβασμό. Μέσα από τη συνειδητοποίηση, τη ρύθμιση της αναπνοής, τη

γείωση, τη σωματική επίγνωση, δίνεται χώρος στο άτομο να αναγνωρίσει πώς κρατά την ένταση, πού περιορίζει το συναίσθημα, πού αποσύρεται ή πού υπερλειτουργεί.

 

Η Gestalt, από την άλλη πλευρά, φέρνει την έμφαση στο εδώ και τώρα της σχέσης. Η θεραπεία δεν είναι μόνο επεξεργασία του παρελθόντος, αλλά ζωντανή εμπειρία στο παρόν. Πώς σχετίζεσαι μαζί μου; Πώς αποσύρεσαι; Πώς ζητάς; Πώς αποφεύγεις; Πού χάνεις τον εαυτό σου για να διατηρήσεις τον δεσμό;

Μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο, η θεραπευτική σχέση γίνεται πεδίο επίγνωσης. Όχι εξουσίας, όχι καθοδήγησης, αλλά συνάντησης.

 

Η ένωση σωματικής ψυχοθεραπείας και Gestalt δημιουργεί έναν χώρο όπου το άτομο μπορεί να αναγνωρίσει τα μοτίβα του όχι μόνο γνωστικά, αλλά βιωματικά. Όταν η αναπνοή βαθαίνει, όταν το στήθος χαλαρώνει, όταν το βλέμμα μπορεί να σταθεί χωρίς άμυνα, κάτι μετακινείται πέρα από τις λέξεις.

​

Η θεραπεία δεν υπόσχεται γρήγορες λύσεις. Δεν λειτουργεί με πίεση ή με στόχο την άμεση αλλαγή. Η αλλαγή έρχεται ως φυσικό αποτέλεσμα όταν αποκατασταθεί η επαφή: με το σώμα, με το συναίσθημα, με την αλήθεια του κάθε ανθρώπου.

 

Πιστεύω βαθιά ότι ο άνθρωπος έχει έμφυτη τάση προς την ανάπτυξη, όταν βρεθεί σε περιβάλλον ασφάλειας και καθαρότητας. Το θεραπευτικό πλαίσιο χρειάζεται σαφή όρια, συνέπεια και υπευθυνότητα. Η ασφάλεια δεν είναι μόνο συναίσθημα, είναι και δομή.

 

Η δουλειά μου απευθύνεται σε ανθρώπους που αισθάνονται ότι έχουν φτάσει σε ένα εσωτερικό όριο. Που μπορεί να λειτουργούν εξωτερικά, αλλά εσωτερικά νιώθουν ότι κάτι δεν αναπνέει. Που κουβαλούν άγχος, επαναλαμβανόμενες δυσκολίες στις σχέσεις, αίσθηση κενού ή έντασης χωρίς εμφανή αιτία.

 

Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς από την αρχή τι «θέλει να διορθώσει». Αρκεί η διάθεση να σταθεί με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό του.

Η θεραπεία είναι μια σταδιακή διαδικασία αποφόρτισης και αναδόμησης. Καθώς μειώνεται η εσωτερική θωράκιση, αυξάνεται η δυνατότητα επιλογής. Εκεί που κάποτε υπήρχε αυτόματη αντίδραση, δημιουργείται χώρος για συνειδητή απόφαση. Εκεί που υπήρχε φόβος εγγύτητας, γεννιέται η δυνατότητα ουσιαστικής σχέσης.

 

Το σώμα δεν ξεχνά.

Αλλά μπορεί να μάθει ξανά να αισθάνεται ασφάλεια.

 

Η θεραπευτική διαδικασία είναι αυτή η διαδρομή επιστροφής:

από την προσαρμογή στην αυθεντικότητα,

από τη σύσπαση στη ροή,

από την επιβίωση στη ζωντανή παρουσία.