Κάθε άνθρωπος γεννιέται μέσα σε μια ιστορία που ξεκινά πολύ πριν από τον ίδιο. Οι
εμπειρίες των προηγούμενων γενεών - οι απώλειες, οι αγώνες, οι φόβοι αλλά και η δύναμη
της επιβίωσης - αφήνουν ίχνη στον ψυχισμό και στο σώμα μας. Στη σύγχρονη ψυχολογία αυτό ονομάζεται διαγενεακό τραύμα. Ακόμη και η επιστήμη της επιγενετικής δείχνει ότι έντονες εμπειρίες στρες μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο οι επόμενες γενιές βιώνουν τον κόσμο.

 

Όμως το παρελθόν δεν είναι μόνο βάρος… Είναι και πηγή ζωής…

Στη δική μου οικογενειακή ιστορία, οι παππούδες μου ήρθαν στην Ελλάδα μετά τον διωγμό
της Μικράς Ασίας. Ξεριζώθηκαν, έχασαν τόπο και βεβαιότητες, αλλά κατάφεραν να
ριζώσουν ξανά και να επιβιώσουν. Μαζί με αυτή τη δύναμη πέρασαν στις επόμενες γενιές και
τις δυσκολίες της επιβίωσης: άγχος, σιωπές, τραύματα και τρόπους διαχείρισης του πόνου
που συχνά εμφανίστηκαν μέσα από εθισμούς ή συναισθηματικά βάρη. Αυτά μεταφέρθηκαν
και μέσα από τους γονείς μου.

 

Η βαθιά ψυχοθεραπευτική εργασία – μέσα από τη σωματική ψυχοθεραπεία βάθους και τη
Gestalt - μου επέτρεψε να στραφώ προς αυτή την ιστορία με επίγνωση. Να δω καθαρά το
τραύμα, να αναγνωρίσω τον πόνο και τα ασυνείδητα μοτίβα που κληρονόμησα, αλλά και να
ανακαλύψω κάτι εξίσου σημαντικό: τη δύναμη που επέτρεψε στους προγόνους μου να
συνεχίσουν τη ζωή.

 

Όταν το τραύμα αναγνωρίζεται, δεν εξαφανίζεται. Μεταμορφώνεται. Από κάτι που μας καθορίζει

ασυνείδητα γίνεται πηγή κατανόησης, δύναμης και συνειδητής επιλογής στο εδώ και τώρα της ζωής.

 

Αυτή η μεταμόρφωση είναι η καρδιά της θεραπευτικής διαδικασίας. Μέσα από την επίγνωση,
το σώμα και τη σχέση στο παρόν, μπορούμε να δούμε πώς οι παλιές ιστορίες ζουν ακόμη
μέσα μας - και πώς μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε δημιουργική ενέργεια.

 

Η προσωπική αυτή πορεία δεν αφορά μόνο εμένα. Αποτελεί το υπόβαθρο της δουλειάς μου
με τους ανθρώπους που επιλέγουν να συνεργαστούν μαζί μου. Κάθε αναλυόμενος φέρνει μαζί
του μια μοναδική γενεαλογική ιστορία. Μέσα στη θεραπευτική διαδικασία αναγνωρίζουμε τις
αθέατες επιρροές της, ώστε το παρελθόν να πάψει να λειτουργεί ως αόρατο βάρος και να
γίνει πηγή ζωής και κατεύθυνσης.

 

Όταν ένας άνθρωπος τολμά να δει βαθιά την ιστορία του, ανοίγει χώρο όχι μόνο για τον ίδιο
αλλά και για τις επόμενες γενιές. Έτσι η ζωή συνεχίζει να μεταδίδεται - όχι μόνο ως μνήμη
τραύματος, αλλά και ως συνείδηση, ελευθερία και δυνατότητα επιλογής.